NZone.nl: Born to Report Nintendo Wii, Nintendo DS & Nintendo GameCube!

Met de komst van de Super Nintendo moest alles beter. Mario kreeg schuine hellingen om vanaf te glijden, het lichte pistooltje van Duck Hunt werd een heftige Bazooka en de legende van Zelda vormde om tot een betoverend verhaal over prinsessen, godinnen uit een ver verleden en alternatieve dimensies waar magische driehoeken iedere wens vervulden. Het was inmiddels 1991 en Miyamoto’s spellenteam groeide groter, sterker en slimmer. Kerkers kregen diepgang, het land Hyrule werd een gedetailleerde digitale vakantiebestemming en in alle uithoeken van de wereld waren leuke en onderhoudende figuurtjes te bekennen, met ieder een verhaaltje. The legend of Zelda: A link to the Past deed meer denken aan de eerste Zelda dan The Adventure of Link. Spelers bekeken hun figuurtje weer van bovenaf en waanden zich een ontdekkingsreizigier in een magisch land. Voor het eerst kwam Zelda met een tweede wereld, de Dark World. Een alternatieve versie van Hyrule die de grootte van het speelvlak in een klap verdubbelde. De verkoopcijfers rezen de pan uit en een jaar later, in het westen, nog een keer. Yamauchi was wederom dik tevreden en Miyamoto kon meteen door met deel vier. Ondertussen ontwikkelde een zijtak van het zeldateam het spel Bandai-Satellaview Zelda. Een opgepoetste versie van de allereerste The legend of Zelda, waarmee japanners iedere zondagmiddag een nieuwe kerker konden downloaden. Typisch zoiets dat we nooit hier zouden krijgen te zien.

De Game Boy was in 1993 even populair als altijd en schreeuwde om een eigen Zelda-avontuur. Zo kwam het dat Link op het perfecte speeltje tijdens de zomervakantie zijn kans schoon zag om er zelf eens tussenuit te knijpen. Maar echte helden kennen geen Costa del Sol of camping aan de middelandse zee. Nee, Link ging op avontuur om sterker, wijzer en moediger te worden. Toch verliep niet alles zoals hij had gepland. Hij leed schipbreuk, ontwaakte op een vreemd eiland en werd geconfronteerd met de bizarste wezens die je in kunt beelden. Dansende konijnen, pratende walrussen en een gigantisch ei dat bovenop een berg de skyline van het eiland bepaalde, om er slechts een paar te noemen. En hoewel The legend of Zelda: Link’s Awakening sterk bouwde op de speelstructuur van A link to the Past, waren herkenbare Zelda-ikonen als Zelda en Ganon nergens te bekennen. Niet Hyrule, maar het eiland Koholint vormde dit keer het speelveld, waar Link zijn eeuwige zoektocht naar kerkers vol monsters en magische schatten vervolgde. In 1998 is het spel opnieuw uitgebracht op de Game Boy Color, met kleine extra’s, waaronder een geheel nieuwe kerker met puzzels gebaseerd op kleuren.

23 november zou kunnen worden uitgeroepen tot een internationale feestdag. Want het was die dag, in het jaar 1998, dat na een droogte van vijf zware jaren, Zelda-fans wereldwijd weer in een Zelda-game konden duiken. En wat voor een Zelda-game! The Legend of Zelda: Ocarina of Time werd op slag uitgeroepen tot De Beste Game Allertijden. Mario 64 bewees eerder al dat de derde dimensie een hoop aan een klassieke licentie kon toevoegen, maar Zelda wandelde met zevenmijlslaarzen over de vadsige loodgieter heen. Ocarina of Time was een revolutie, een belevenis, een avontuur en een ontdekkingsreis tegelijk, en betoverde de hele wereld. Voor het eerst in driedimensionale spellen werd er gewerkt met een ‘Target’-systeem, waarmee de camera op objecten kon worden vastgeklikt om er vervolgens met alle gemak omheen te manouvreren. Zo werden gevechten met meerdere en grotere vijanden spectaculairder en tegelijkertijd overzichtelijker. Kerkers kregen verdiepingen, waardoor puzzels nog complexer in elkaar staken, maar de Nintendo 64 had nog veel meer te bieden. De wisseling van dag naar nacht, de dramatische filmpjes die de speler letterlijk dichter bij de spelfiguren bracht en de manier waarop het fantasievolle Hyrule tot leven kwam. Over Ocarina of Time werd zelfs een boek geschreven: Jason R. Rich vertelde het hele script nog eens na op zijn manier. Miyamoto beweerde met Ocarina of Time zijn ultieme vertolking van The legend of Zelda te hebben gemaakt. Er werden wereldwijd meer dan 7 miljoen exemplaren verkocht.

In 2000 vielen er nauwelijks computers uit dankzij de millenium-bug, maar kon de maan niet blijven hangen in Termina, een mysterieuze alternatieve versie van Hyrule. Tijdens de ontwikkeling van Ocarina of Time waren een hoop goede ideeën blijven liggen, maar in The legend of Zelda: Majora’s Mask kregen we ze alsnog te zien. Een uitgebreider tijdsysteem, waarin 72 uren aftelden in 36 minuten: de tijd die Link kreeg om de vallende maan te stoppen. Veel te kort, natuurlijk, maar als Hero of Time reisde de speler door de tijd en trotseerde hij de drie dagen opnieuw, met een groeiend arsenaal aan wapens, voorwerpen en know-how. Maar er was meer dat Majora’s Mask bijzonder maakte. Naast de grote verhaallijn werd er een stortvloed aan kleinere verhalen verteld. Over mensen die hun geliefde kwijtraakten, en uit angst voor de maan in gewetenstrijd komen. En geesten van oude helden die via jouw lichaam nog een laatste heldendaad verrichtten. Door speciale maskers te dragen, veranderde Link in andere wezens met ieder hun eigen kwaliteiten. Het directe vervolg op Ocarina of Time werd door het publiek neergesabeld op een grof gebrek aan kerkers, maar nog altijd kleinschalig door critici bewonderd vawege diens vele subtiliteiten.

Nintendo en Capcom (ontwikkelaar bekend van Megaman en Street Fighter II) sloegen de handen in een en kwamen in 2001, in één klap met twee Zelda-games. In The legend of Zelda: Oracle of Seasons wisselde Link tussen zomer, herfst, winter en lente met een zwaai van de Rod of Seasons. En in Oracle of Ages reisde hij heen-en-weer tussen het verleden en het heden van het vervloekte land Labrynna. Twee verschillende avonturen die toch een hoop met elkaar gemeen hadden. In beide spellen stuurde de Triforce Link Link op pad om een ontvoerd Orakel te redden uit de klauwen van een lugubere slechterik. En aan het einde gaven ze beiden een code om mee verder te spelen in het zusterspel. Begon je je avontuur in Oracle of Seasons, dan vervolgde je het verhaal in Oracle of Ages om uiteindelijk de allergrootste slechterik te verslaan. Verder deden de kleuren van de spelcasettesticker, en het verzamelen en ruilen via een link-snoer vermoeden dat Nintendo de Pokémon Red en Blue truuk nog eens had toegepast.

En met de Oracles, zoals ze in de Hyliaanse volksmond worden genoemd, komen we aan bij het jaar waarin we nu leven. The Four Swords, het eerste Zelda-spel dat met meerdere personen tegelijk te spelen was, zit waarschijnlijk nog vastgespijkerd in je Game Boy Advance. Misschien heb je A link to the Past ook nog eens doorgespeeld in de nieuwe, draagbare variant met enkele extra’s. Komend weekeinde speel je The legend of Zelda: The Wind Waker en ondertussen hebben verschillende bronnen laten vallen dat er alweer twee nieuwe Zelda-games in ontwikkeling zijn. Zucht. Ik ben de tel nu alweer kwijt.

«Trek terug naar pagina 1!